Я гаспадар свайго ЖЖ

2:13PM - Чалавек свабодны

У цягніку ехала ў адным купэ разам з манашкай. Варта прызнацца, што ў мяне на іх конт ёсць шмат стэрэатыпаў і забабонаў... Але я была прыемна здзіўленая, чаму вельмі радая.

Сястра Іна: «Калі людзі вянчаюцца ў царкве, яны не абяцаюць адзін аднаму жыць разам. Яны абяцаюць кахаць адзін аднаго. І нават гэта не значыць, што так і будзе... Бо нікога нельга прымусіць. Бо чалавек свабодны».

10:22AM - Люби мене, таким, як мене знайшла

Дозволь мені бути собою, коли я поруч з тобою
У свята і в будні, і в серпні, і в грудні
Дозволь мені бути собою, коли я поруч з тобою
Від бід захистити, у тобі згоріти

Приспів:
Люби мене, люби мене, таким, як мене знайшла,
Таким, як мене знайшла

Дозволь мені бути собою, коли я поруч з тобою
Усе пробачити, в серці тримати
Дозволь мені бути собою, коли я поруч з тобою
Актором невдалим, немодним, відсталим

Дозволь мені бути собою, коли я поруч з тобою
У Києві, у Львові, у теплому морі... (С)

2:03PM - Дзяцінства: Я, Жэня, дзед.

Бацькі даслалі аўдыёфайл, дзе мне 6 год, а Жэні чатыры. Мы сьпяваем “Кацюшу” і расказваем казкі. Нажаль, чуваць дрэнна. Разабрала не ўсё. Але вось тое, што атрымалася разабраць. Д – гэта дзед, Ж – Жэня, Н – я :)


Д: Ну, кто будет первым говорить?
Ж: Я!
Д: Ну говори сюда, давай первая, рассказывай
Ж: Я сказачку
Д: Ну рассказывай сказачку
Ж: Жыли были дед...
Д: Только громче надо говорить

-    А чего?
-    Не услышит магнитофон, садись сюда и рассказывай
-    Жыли были...
-    Сюда смотри
-    А чего?
-    Ну надо же, чтобы магнитофон тебя видел!

-    Жили были дед да баба.

( казачкі )

7:50PM

Есть во мне зародыш борца за справедливость. Иногда мне кажется, что этому делу я готова посвятить всю жизнь. Помню, когда Оля сдавала на права и ей нахамил какой-то мудак в ГАИ, я построила в голове целый план, как буду ему мстить. Как проучу эту скотину, буду писать про него разоблачающие статьи. Поставлю в машину жучок... Добьюсь того, чтобы его уволили. Испорчу ему жизнь! Потом был ещё кто-то, на борьбу с кем я хотела положить свою жизнь. Но сегодня все они сменились людьми, стоящими слева на эскалаторах в метро в час пик. Я бы ходила в метро каждый день и толкала бы их вниз с эскалатора. Пока бы они не поняли, что так делать плохо. Пока бы их не становилось всё меньше и меньше. И пока бы они не исчезли вовсе.

2:33PM

Учора купіла сабе новы тэлефон! Стары ў мяне скралі... Пайшла ў Вэлком, каб перааформіцца на былы нумар. А там мне далі падпісаць паперу, што, нібыта "прошу востановить мой номер в связи с утерей телефона". Стала так крыўдна, што давялося прымусіць сябе падпісаць. Бо "утеряла" свой тэлефон я наступным чынам:

на мяне ў пад'ездзе напалі два амбалы, білі па твары і галаве, і выцягнулі з кішэні джынсаў мабілу

Я дагэтуль гадаю чым так прыглянуўся гопнікам мой старэнькі просценькі ТАННЫ тэлефон... Але па ўсім мяркуючы, патрэбны ім быў менавіта ён. Ні ноўтбука, які вісеў у мяне на плячы, ні кашальку, што ляжаў у куртцы безмозглыя ідыёты не ўзялі.

12:53PM - Про шапку и про Лондон

Оля говорит: «Тебе не идёт эта советская шапка. Давай, когда мы поедем в Варшаву, купим тебе там нормальную шапку». Странно, - говорю я, - а мне нравится. «Тебе не хватает цвета», - говорит Оля. Потом берёт у меня из рук шапку, рассматривает… «О, так это GAP?»

- А где ты её купила, - спрашивает у меня Оля.

Я: «В Лондоне…»

Лондону тоже не хватает цвета. Несмотря на красные телефонные кабинки и даблдэки. Лондон серый... Лондон людный. Я за это его и люблю. А ещё за то, что он столица Великобритании.

8:47AM - “Часам я думаю пра людзей дрэнна”

Тут у метро часта ездзяць смярдзючыя бамжы. Калі заходзіць такі ў вагон, я пачынаю шукаць вачыма крыніцу гэтага паху. Так спакайней, калі ведаеш адкуль ён сыходзіць. Думаю, гэта дзяўчына выглядае прыстойна, наўрад ці яна… А вось той чувак – цалкам магчыма. Няголены, у пацёртых джынсах, даўгія і недарэчныя валасы… Так еду, упэўненая ў сваёй праваце. А пасля з канца вагона даносіцца непрыемны крык, і я заўважаю, як усе людзі незадаволена пачынаюць туды касіцца. Ён там. У мяне не застаецца сумневаў наконт крыніцы смердзяжу. Я хачу падыйсці да таго, ранейшага, цалкам прыстойнага даўгавалосага мужыка і сказаць яму – “Прабачце, я цэлы прыпынак думала пра вас дрэнна…”

3:52PM

А вось тут можна паўдзельнічаць у конкурсе. Перамагчы, патрапіць на вечарыну ў Брытанскую амбасаду. І атрымаць прызы ))) А прызы можна пасля падарыць камусьці на новы год :) Карацей, там трэба паслухаць рэпартаж і адказаць на пытанне, адказ на якое у рэпартажы :)

8:28AM - Я адчуваю...

Вакол столькі людзей. Хтосьці вораг, а хтосьці сябра. Людзі блізкія і ня вельмі… А я раптам выразна адчула, што ніколі не адчую нічога, акрамя таго, што я адчуваю.

9:37AM - "Мэтро і трамвай — ня месца для пацалункаў"

"Ды й ўвогуле мэтро ці трамвай гэта ня месца для пацалункаў і публічнай дэманстрацыі пяшчоты".

Цікавы рэпартаж. Клёвыя фоткі. Толькі вось дзіўна было чытаць некаторыя рэчы... Да прыкладу тое, што па спасылцы ўверсе. А таксама рэчы кшталту...

"Я вітаю такі падыход, калі спачатку ты дазваляеш людзям знаёміцца з табою як з чалавекам, персонай і толькі ўжо потым як з носьбітам пэўнай сэксуальнай ідэнтычнасці".

З табою як з чалавекам - гэта як? Сэксуальнасць сюды што, не ўваходзіць? А знаёміцца з людзьмі як носьбіту пэўнай сэксуальнай ідэнтычнасці - гэта што за дзіва?..

4:51PM

Гы. Знайшла у сваёй тэчцы некалькі недапісаных вершаў і некалькі дапісаных, але нідзе не апублікаваных гісторый. Гісторыі выкладваю сюды. Няхай будуць, вось)

***

У іх ёсць кампанія з шасці чалавек. І як напэўна ў любой іншай кампаніі – ёсць свае ўласныя забавы, такія, якія ніхто больш не ведае, якія яны прыдумалі самі. Іх улёблёная гульня, як яны самі яе называюць – “скажы хуй”. Уся кампанія абступае Адэлю і просяць: “Адэля, каліласка, скажы хуй. Каліласачка, Адэлечка, ну скажы”. Звычайна яна кажа, каб ад яе адчапіліся. Адбываецца ўсё прыкладна так:
-    Ды хопіць вам! Як дзеці малыя. Скажы ім... Адвяжыцеся. Не буду. Не хачу і не буду!
Але пасля некалькіх хвілін угаворванняў ўсё ж чуецца нясмелае, полушэптам:
-    ... хуй..
-    Га?
-    хуй..?
-    што-што-што?
 Пасля некалькіх спробаў Адэлю звычайна прарывае:
- Хуй! Хуй! Хуй! – крычыць Адэля, з кожным разам усё мацней.
І ўжо амаль задыхаючыся, кульмінацыйнае: ХУ-УУ-УУУ-У-У-Й!!! Так, што прачынаюцца суседзі і пачынаюць калаціць па батарэях.
І хто б гэта ведаў, дзе тут сабака парылася?.. Бо кожны раз, калі яны сустракаюцца – ведаюць, што будуць гуляць у “скажы хуй”. І ведаеце, чамусьці ўсім гэта для нечага трэба. І самой Адэлі, і астатняй кампаніі. Хіба што толькі суседзям трошкі нязручна.


***
Прагучаў званок – дзззыыыынь! Валерка ляніва выпаўз з-пад цёплай коўдры. “Каго там яшчэ нясе, каб яго?”
- Алё?
- Валерка...

Хутка гудзеў увесь гарадок – вы чулі? Пра Марыю Карлаўну? З маста... так... дзеці прыедуць заўтра, ніяк не могуць паверыць. Цікава, ёй было страшна? Колькі было ёй? Мо’ 65... Ну пажыла хоць. І тое, дзякуй Богу.
Марыя Карлаўна выйшла з дому, падумала, ці ўсё зрабіла? Здаецца ўсё, вячэра на стале яшчэ цёплая, прыбрала... а раптам Валера хвалявацца будзе? Вярнулася, напісала – “Валера, вячэра на стале, яшчэ цёплая, я прыбрала, не хвалюйся. Пайду параспытваю людзей пра маму, можа хто бачыў... чуў што..”
Марыя Карлаўна выйшла з дому, было холадна, вецер прадзімаў кашулю наскрозь, спрабаваў падняць доўгую спадніцу, але тая не паддавалася. Дзе ты мамачка? Матуля мая, родненькая... Што ж ты пайшла, мяне не дачакалася... Позна ж было ўжо, цёмна. Як жа я так спазнілася, не адчула? Старэнькая, маленькая мая, мамачка. Ці ты забылася куды табе вяртацца, заблудзіла мо’? Я ж казала, не хадзі гуляць адна цемначы. Можа хто падабраў дзе на дарозе, ёсьць жа добрыя людзі. Забывацца пачала ўжо, старэнькая мая...
Марыі Карлаўне было 65. І смерць ужо здавалася не такой страшнай. Яна проста ведала, што памрэ, што трапіць на неба, сустрэнецца з блізкімі ёй людзьмі. Там ужо дзесьці чакаў яе бацька. Але цяпер ёй было страшна. Ад таго, што мамы няма. Як быццам бы яе проста не стала. Не памерла, а раптам знікла. У нікуды. І цяпер яе проста няма. Няма нідзе. Дзе шукаць? Як сустрэцца? Куды да яе ісці? Н-Я-М-А. Пуста. Страшна. І цягне штосьці, цягне да сябе, штосьці вельмі моцнае. Вось ён мост. Вось вада. Ужо не пра што не думала, нібыта вецер выдуў з галавы ўсе думкі, і толькі нейкі голас у галаве “я ведаю куды табе ісці...”. Паскорыла хаду, вось мост, пералезла праз жалязяку.
Стаіць. Вецер падымае спадніцу, сівыя валасы. Я іду. Пачакай трошкі.

- Маааамааааааааааааа!!!

Кашуля надзьмулася нібыта парус. Не страшна.

9:54AM - Такі настрой

Мне жена говорит, что у нас всё в моём табаке.
В табаке, в табаке, в табаке, я не буду скрывать,   
но зато я немного умею гадать по руке,   
и умею часами лежать
и не спать.

Я умею по кухне бесцельно слонятся в трусах,
или гладить кота или просто уйти на балкон
я умею молчать и совсем ничего не сказать
Хорошо, что у нас всё пропахло моим табаком... (с)

7:31PM

І адкуль бяруцца ўсе сілы, калі заканчваю працу?

6:06PM - трэш-журналістыка

Эта жэсць). Тут еще и курили - если верить двум окуркам, выкопанным девочкой из песка

3:23PM - Мурашы па скуры

Калі я не палю, я не адмаўляюся ад цыгарэт, а выбіраю не паліць.

7:56PM - ***

Иногда вспоминаю о том, что всему приходит конец. Иногда после таких мыслей приходит ощущение того, что все, кого я встречаю – близки. По-разному, но близки. Как будто мы находимся на одном корабле. И плывём в какое-то плавание, как бы банально это не звучало. Осознание этого для меня делает людей дороже и ближе. И хочется говорить «спасибо». Спасибо ТЕБЕ, что наполнил мою жизнь. Спасибо ТЕБЕ, что была рядом и сделала мою жизнь красивее.

Это всё моё. И для меня (пока я здесь). Я чувствую особенность и неповторимость момента.

5:06PM

А я пахвалюся :) Для мяне хімія цёмны лес. Тым больш захапляюся сваёй дзяўчынай! Вот так вот. Віншую цябе, Оленька!

А вось так у свой час абараняла дыплом я )

12:25PM - Друзья!

А напишите мне что-нибудь хорошее, а? А то негатив в последнее время перевесил :)

8:44PM - І яшчэ

Ну і я выкладу адразу ўсё што засталося з дзедавых успамінаў, каб не мучаць вас доўга ))

Ітак дзедаў дзённік з маімі каментарамі.

9 студзень 1987

Мая радасць, радасць Жэні – усіхняя радасць – унучкі. Жэнечка пахворвае: то дыятэз не праходзіць, то прастуда. Насця цяпер больш-менш здаровая. Калісьці я расказаў ёй надуманых казак! І яна любіць казкі складаць. Гэта праўда

6:44PM - ...

Працягваю чытаць дзедаў дзённік. Вельмі цікава. Месцамі сумна. У два гады я аказваецца ужо вымаўляла "р", цацак не прасіла і глядзела фільмы пра Леніна

15.03.85

Па просьбе Сашы еду ў Вілейку. У яго ж 10 сакавіка нарадзілася другая дачка. Жэняй назвалі – у гонар бабы. Першая, Насця, у гонар таксама бабы, але палескай. Сашу далі большы, на 16 кв. метраў, пакой.

У пяць гадзін вечара быў ужо ў Вілейцы.